ၾကားသိသမွ်

ရွှေရောင်နှလုံးသားနဲ့ အလောင်းထမ်းခဲ့သူ မေပုရစ် (သို့မဟုတ်) လေးမြို့သူ နီလာစိုး

လိေမၼာ္ေရာင္အကၤ်ီနဲ႔ အမဲေရာင္ ေဘာင္းဘီအရွည္ ယူနီေဖာင္းကို ဝတ္ဆင္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ လူေသအေလာင္း

ထည့္ထားတဲ့ အေခါင္းေတြကို နာေရးကားေပၚကသယ္ယူၿပီး သုသာန္ဇရပ္မွာခ်ကာ အသုဘလိုက္ပါ ပို႔ေဆာင္လာသူ

ေတြကို သရနဂုံတင္ၿပီးတဲ့အထိ ေစာင့္ဆိုင္းၾကၿပီး ဇရပ္ထဲက အေခါင္းကို လက္တြန္းလွည္းေပၚတင္ကာ မီးသၿဂႋဳလ္

စက္ဆီ ပို႔ေဆာင္ေနၾကပါတယ္။ပုံမွန္ဆိုရင္ လူထည့္ထားတဲ့အေခါင္းေတြ၊ လူေသအေလာင္းေတြကိုေယာက်္ားေတြကသာ

သယ္ယူၿပီး ေျမျမႇပ္၊ မီးသၿဂႋဳလ္ေပးတာကို ေတြ႕ရေပမယ့္စစ္ေတြၿမိဳ႕ေပၚမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္စုဟာ အျပဳံမပ်က္ဘဲ

သာေရး၊ နာေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အင္တိုက္အားတိုက္ ေဆာင္ရြက္ေပးေနၾကတာလည္းျဖစ္ပါတယ္။

သူတို႔ေတြဟာ အခုလို ေယာက်္ားေတြနဲ႔ တန္းတူရင္ေဘာင္တန္းၿပီးနာေရးေတြမွာ ကူညီေဆာင္ရြက္ ေပးေနတာဟာ

အစပိုင္းမွာေတာ့ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ့ ေလွာင္ေျပာင္ ကဲ့ရဲ့တာေတြကို ခါးသီးစြာခံခဲ့ၾကရပါတယ္။

အခုလို ကဲ့ရဲ့ေလွာင္ေျပာင္မႈေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ပရဟိတအလုပ္ကိုတစိုက္မတ္မတ္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သူေတြကေတာ့

တျခားသူေတြမဟုတ္ပါဘူး။စစ္ေတြၿမိဳ႕အေျခစိုက္ ပရဟိတအသင္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ေရႊေရာင္ေမတၱာ ေဖာင္ေဒးရွင္း

(လူမႈကူညီေရးအသင္း) က အမ်ိဳးသမီးေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးေတြထဲမွာ မင္းျပားၿမိဳ႕နယ္ ပန္းေျမာင္းေက်းရြာကအသက္ ၂၃ ႏွစ္အရြယ္ မနီလာစိုး တစ္ဦးလည္း

အပါဝင္ျဖစ္ပါတယ္။နီလာစိုးဆိုတာ သူ႔ရဲ့အမည္ရင္းျဖစ္ၿပီး ပရဟိတတာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခ်ိန္မွစၿပီးေမပုရစ္လို႔

သူ႔ကိုေခၚၾကပါတယ္။မနီလာစိုး နာေရးေတြမွာ ကိုယ္တိုင္ပါဝင္လုပ္ကိုင္ကူညီေဆာင္ရြက္ခဲ့ တဲ့အခ်ိန္ကဆိုရင္

ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ့ ေလွာင္ေျပာင္မႈေတြကို ခံစားခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္း အခုလိုေျပာျပရွာပါတယ္။

“ က်မတို႔ အလုပ္က လူကိုကူညီတယ္ဆိုေတာ့ အားလုံးအစုံပါတယ္။သာေရး၊ နာေရးေတြက အစေပါ့။က်မက

နာေရးမွာ တာဝန္ယူၿပီး ကူညီေပးတယ္။နာေရးလုပ္ေတာ့ ရြာမွာက အယူအဆရွိတယ္။မိန္းမေတြ နာေရးမွာ

လုပ္တာေတြ မရွိဘူးေပါ့။က်မ နာေရးမွာ လုပ္တဲ့အခ်ိန္က ရြာက လူေတြေျပာၾကတာေပါ့။

နင့္ သမီး ပရဟိတ လုပ္ေနတာက (လူေသ) အေလာင္းေတြပဲ ထမ္းေနတာလို႔ ေျပာၾကတယ္။

ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးဆိုၿပီး ေလွာင္ေျပာင္တဲ့ ပုံစံမ်ိဳးေပါ့” လို႔ မနီလာစိုးက ေျပာပါတယ္။

အခုလို ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ့ ေလွာင္ေျပာင္မႈေတြကိုခံစားခဲ့ရတဲ့ မနီလာစိုးဟာေမြးရပ္ေျမဇာတိျဖစ္တဲ့ သူမရဲ့

ရြာကေလးကိုေတာင္ မသြားခ်င္ေတာ့တဲ့အထိ စိတ္ဓာတ္ေတြက်ခဲ့ရသလို၊တစ္ဖက္မွာလည္း ရခိုင္ျပည္နယ္ရဲ့

အေနအထားအရ နာေရးလုပ္မယ္ဆိုရင္ ေယာက်္ားေတြကေတာင္ နင္တို႔လုပ္နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုင္နိုင္မွာ

မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး အထင္အျမင္ေသးၾကတာေတြ၊ နာေရးလုပ္တဲ့ မိန္းကေလးဆိုၿပီး စကားမေျပာခ်င္ၾကတာကိုလည္

း ၾကဳံခဲ့ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။မနီလာစိုးဟာ ျမန္မာစာေမဂ်ာနဲ႔ ဘြဲ႕ရရွိသူတစ္ဦးျဖစ္သလို ပရဟိတအသင္းကို

မဝင္ေရာက္မီအခ်ိန္က စစ္ေတြ ၿမိဳ႕ရွိ ပုဂၢလိက ေဘာ္ဒါေဆာင္တစ္ခုမွာ အလယ္တန္း ေက်ာင္းဆရာမအျဖစ္

တစ္ႏွစ္နီးပါးလုပ္ကိုင္ခဲ့ပါ ေသးတယ္။အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သူဟာ ေက်ာင္းဆရာမ အလုပ္ကို စြန႔္လႊတ္ၿပီး ေရႊေရာင္

ေမတၱာေဖာင္ေဒးရွင္း (လူမႈကူညီေရးအသင္း) ကို ၂၀၁၉ ခုႏွစ္ ၁၂ လပိုင္းမွာ ဝင္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

လူေတြကို ကူညီခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးတစ္ခုတည္းနဲ႔ အဲဒီပရဟိတအသင္းကို ဝင္ျဖစ္သြားခဲ့တာလို႔လည္း မနီလာစိုးက

ေျပာျပပါတယ္။“ကိုယ္က နဂိုကတည္းက လူေတြကို ကူညီခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးရွိတယ္ဆိုေတာ့ ဝင္ျဖစ္သြားတယ္။

သိပ္ အမ်ားႀကီး ပရဟိတလုပ္ခ်င္တယ္မ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူး” လို႔ သူမက ေျပာပါတယ္။

သူမ ေရႊေရာင္ေမတၱာေဖာင္ေဒးရွင္းကို ဝင္ျဖစ္သြားတဲ့ ေနာက္အေၾကာင္းရင္း တစ္ခုကေတာ့ လူမႈဆက္ဆံေရး၊

အေျပာအဆိုေတြအပါအဝင္ လူေတြနဲ႔ ေနထိုင္ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ အေတြ႕အၾကဳံေတြကိုလိုခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္

ခ်က္လည္းပါဝင္ေနပါတယ္။မနီလာစိုး ဝင္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က ေရႊေရာင္ေမတၱာေဖာင္ေဒးရွင္းမွာ ပရဟိတလုပ္ေနၾကတဲ့

အမ်ိဳးသမီးေတြက မရွိသေလာက္ပါပဲ။အမ်ိဳးသမီး သုံးဦးနဲ႔ အမ်ိဳးသား ၁၃ ဦးသာ ရွိတာရွိပါတယ္။

သူဟာ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီေဖာင္ေဒးရွင္းက ကူညီေပးတဲ့ သာေရး၊ နာေရးေတြ အကုန္လုံးကို

ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္။အစပိုင္းမွာေတာ့ အဲဒီလိုလုပ္ကိုင္ရတဲ့ အခါမွာလည္း သာေရးေတြလုပ္ရတဲ့အခါ အခက္အခဲေတြ

မရွိခဲ့ေပမယ့္ နာေရးေတြျဖစ္တဲ့ လူေသအေလာင္းေတြကို သယ္ယူၿပီး မီးရွို႔သၿဂႋဳလ္ၿပီးတဲ့အထိ

အစစအရာရာ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့အခ်ိန္က ေၾကာက္ရြံ့စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

လူေသအေလာင္းေတြကို သယ္ယူတဲ့အခါမွာလည္း လူေသမ်က္ႏွာကို မျမင္ရေအာင္ လူေသရဲ့ေျခဘက္ကသာကိုင္ၿပီး

မ်က္ႏွာကို တျခားတစ္ဘက္ကို လႊဲထားကာ သယ္ခဲ့ရတာေတြရွိတယ္လို႔ မနီလာစိုးက ေျပာပါတယ္။

“လူေသမ်က္ႏွာေတြကို ျမင္သြားရင္ တစ္ေန႔လုံးအိပ္လို႔မရဘူး။ သူ႔ကိုပဲ ျမင္ေနရတယ္။

အဲလို အခက္အခဲေတြ ၾကဳံခဲ့ရတယ္။ရိုးရိုးလူေသတာကိုေတာင္ အဲလိုမ်က္ႏွာျမင္ရတာေတြျဖစ္တယ္။

ေရျမႇပ္လို႔ အေလာင္းေတြေပၚလို႔ သြားၿပီးဆယ္တာေတြမွာ အေလာင္းေတြက ပုပ္လို႔၊ ပုံပ်က္ဆင္းပ်က္ဆိုရင္

ထမင္းမစားခ်င္တာ၊ ညည့္ဆိုရင္လည္း သူတို႔ရဲ့မ်က္ႏွာပဲ ျမင္တာေတြျဖစ္ခဲ့တယ္” လို႔ သူမ ပရဟိတစလုပ္တဲ့အခ်ိန္က

ၾကဳံခဲ့ရတာကို ေျပာျပပါတယ္။အဲဒီလို ေၾကာက္ရြံ့မႈေတြနဲ႔အတူ စားမဝင္၊ အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြကို တစ္လေလာက္

ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္စီနီယာေတြနဲ႔ ဆရာေတြရဲ့ လမ္းညႊန္၊

သင္ၿပ ေျပာဆိုမႈေတြေၾကာင့္ သူမလုပ္ခ်င္တဲ့ ပရဟိတအလုပ္ကို အခက္အခဲမရွိဘဲ ေခ်ာ့ေမြ႕စြာလုပ္နိုင္ခဲ့တယ္လို႔

ေျပာပါတယ္။“ အခုဆိုရင္ေတာ့ အဲလိုမျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ အဲဒီလူက ေသဆုံးေနၿပီ၊ ဘာမွလုပ္နိုင္တာမဟုတ္ဘူး

ဆိုၿပီး ႏွလုံးသြင္းလိုက္တယ္။ကိုယ္ကသာ အေကာင္းဆုံးလုပ္ေပးလိုက္ရင္ အဆင္ေျပသြားမယ္။ဘဝကူးေကာင္းသြားမယ္ဆိုတဲ့

စိတ္နဲ႔ပဲ လုပ္ျဖစ္တယ္” လို႔ မနီလာစိုးက ေျပာပါတယ္။ပတ္ဝန္းက်င္က အေလာင္းထမ္းတဲ့ မိန္းကေလးဆိုၿပီး ေလွာင္ေျပာင္

ကဲ့ရဲ့ၾကတာေတြဟာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူ႔ရဲ့မိခင္ဆီအထိ သတင္းေတြ ေရာက္သြားခဲ့တဲ့အေၾကာင္းကိုလည္း မနီလာစိုးက

အခုလိုေျပာပါတယ္။“အေမက ဘယ္ေလာက္ထိေျပာလည္းဆိုရင္ သူကစာသင္ေပးလိုက္တယ္ေပါ့။

က်မက ျမန္မာစာနဲ႔ ဘြဲ႕ရၿပီး ေက်ာင္းၿပီးထားတယ္ဆိုေတာ့ အေမက နင့္ကို ငါ စာသင္ေပးလိုက္တာက အေလာင္းထမ္းဖို႔

မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီးအဲေလာက္ထိေတာင္ ေျပာတာ” လို႔ သူမက ေျပာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူမဟာ မိခင္ကို သူလုပ္ေနတဲ့ ပရဟိတအလုပ္ဟာ လူေသအေလာင္းတစ္ခုတည္း ထမ္းရတာ မဟုတ္ဘဲ

သာေရး/နာေရးေတြ အားလုံးမွာ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့အေၾကာင္းကို နားလည္သေဘာ ေပါက္ေအာင္ ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။

“နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ ရွင္းျပတဲ့အခါမွာ အေမက သမီးအဆင္ေျပရင္ ၿပီးတာပဲဆိုၿပီးေတာ့ လက္ခံသြားတယ္”

မနီလာစိုးမွာ မိသားစုသုံးဦးရွိၿပီး မိဘေတြကေတာ့ မင္းျပားၿမိဳ႕နယ္ ပန္းေျမာင္းေက်းရြာမွာ ေနထိုင္ၾကပါတယ္။

လယ္ယာေျမေတြပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့အတြက္ သူ႔ရဲ့မိသားစုဟာ ေက်းရြာအတိုင္းအတာအရ စားဝတ္ေနေရး အဆင္ေျပၾကဒါေၾကာင့္

မနီလာစိုးဟာ မိသားစုဘက္ကို လွည့္ၾကည့္စရာမလိုဘဲသူလုပ္ခ်င္တဲ့ ပရဟိတအလုပ္ကို တစိုက္မတ္မတ္လုပ္ကိုင္

နိုင္ျဖစ္တယ္လို႔လည္းဆိုပါတယ္။နာေရးေတြကိုကူညီတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြအေတြက္စိန္ေခၚမႈေတြ အမ်ားႀကီးရွိေပမယ့္

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူဟာ အဲဒါေတြကို ေက်ာ္လြန္နိုင္ခဲ့တယ္လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။

“က်မတို႔လုပ္တာကို လူေတြက ယုတ္ညံ့တယ္လို႔ သတ္မွတ္တယ္ေပါ့။

သူတို႔က ယုတ္ညံ့တဲ့အလုပ္ကို လုပ္တဲ့ မိန္းမဆိုၿပီး စကားမေျပာခ်င္ၾကေပမယ့္ က်မကေတာ့ အဲလိုမေတြးဘူး။

သူတစ္ပါးရဲ့ ေနာက္ဆုံးအေျခအေန ေသေရးမွာ ဝင္လို႔ကူညီေပးလိုက္တာက တမန္လြန္ဘဝ အတြက္ေကာင္းသြားတယ္။

ၿပီးရင္ အသုဘဆိုရင္လည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ၿပီးသြားတယ္။ အဲတာေတြ ျမင္ၿပီး ပီတိျဖစ္မိတယ္” လို႔ မနီလာစိုးက

ဆိုပါတယ္။မနီလာစိုး စလုပ္တုန္းကဆိုရင္ ရြာကလူေတြက နာေရးမွာအလုပ္ လုပ္တယ္အထင္နဲ႔ အထင္အျမင္ေတြ

လြဲခဲ့ၾကေပမယ့္ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူ႔ရဲ့ဇာတိရြာကလူေတြ ေနမေကာင္းလို႔ စစ္ေတြေဆး႐ုံႀကီးကို ေရာက္လာ

ၾကတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ရြာကလူေတြဟာလည္း သူ႔အေပၚနားလည္သြားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

“ေဆး႐ုံတက္ဖို႔၊ ေဆး႐ုံဆင္းဖို႔ အခက္အခဲျဖစ္ေနတဲ့ သူေတြကို ကူညီေပးတယ္။

ေဆး႐ုံမွာ ေဆးကုသမႈခံယူရင္း ပိုက္ဆံေတြကုန္သြားၿပီး၊ ေဆး႐ုံဆင္းစရိတ္မရွိ အခက္အခဲျဖစ္ေနတဲ့ သူေတြကို သူတို႔ရဲ့

ေနရပ္ဆီ ပို႔ေပးတယ္။အဲဒီလို ပရဟိတေတြကို လုပ္ေဆာင္ေပးတာကို ျမင္တဲ့အခါမွ ရြာကလူေတြက နာေရးတစ္ခုတည္း

လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္။အားလုံးကူညီေပးတာကို သိသြားၾကတယ္ ” လို႔ မနီလာစိုးက ဆိုပါတယ္။

သူမပါဝင္လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ ေရႊေရာင္ေမတၱာေဖာင္ေဒးရွင္းဟာ ရခိုင္ျပည္အတြင္းက က်န္းမာေရးကိစၥေတြ အပါအဝင္၊

မေတာ္တဆ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရရွိသြားတဲ့ လူနာေတြနဲ႔အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေသဆုံးသြား သူေတြရဲ့ အေရးကိစၥေတြ

ကို (၂၄) နာရီစလုံး ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

လက္ရွိ ေရႊေရာင္ေမတၱာေဖာင္ေဒးရွင္းမွာ အမ်ိဳးသား ၃၅ ဦးနဲ႔ အမ်ိဳးသမီး ၂၅ ဦးအထိရွိပါတယ္။

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ မနီလာစိုးဟာ သူရဲ့လူသားေတြအေပၚ ကူညီလိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ခက္ခဲစြာျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့အတြက္ သူ႔ရဲ့

ပရဟိတေဖာင္းေဒးရွင္းမွာ အမ်ိဳးသမီေခါင္းေဆာင္၊ နာေရးပိုင္းမွာလည္း တာဝန္ခံ စတဲ့တာဝန္ေတြကို ထမ္းေဆာင္

ေနရၿပီျဖစ္ပါတယ္။“နယ္က လူေတြဆိုရင္ က်မတို႔ ကူညီေပးလိုက္လို႔ ေအးေဆး ရြာျပန္သြားနိုင္တယ္။

သူတို႔ေတြက က်မတို႔ကို ေက်းဇူးတင္စကားေတြေျပာတယ္။

က်မတို႔ အဖြဲ႕ရွိလို႔ေပါ့ မဟုတ္ရင္ ေဆြမ်ိဳးမရွိဘဲ ဒီၿမိဳ႕မွာ ဘယ္လို အခက္အခဲရွိမလဲဆိုတာ မေတြးရဲဘူးဆိုၿပီး ေျပာၾကတယ္။

အဲလိုဆိုေတာ့ ကိုယ္က ကူညီေပးလိုက္လို႔ သူတို႔ေတြ အဆင္ေျပသြားရင္ ပီတိျဖစ္မိတယ္” လို႔ မနီလာစိုးက ေျပာပါတယ္။

ပရဟိတအလုပ္ကို စြဲစြဲျမဲျမဲလုပ္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္ထားခဲ့တဲ့ မနီလာစိုးဟာ အခုအခ်ိန္မွာ

သူတစ္ပါးရဲ့ အခက္အခဲေတြကို ကူညီတဲ့ ပရဟိတအလုပ္ကို အဆုံးထိ လုပ္မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ထားၿပီျဖစ္ပါတယ္။

သူတို႔ ကူညီလိုက္တဲ့အတြက္ လူေတြရဲ့ ပါးစပ္ကေနထြက္လာတဲ့ ေက်းဇူးတင္စကားေတြဟာ မနီလာစိုးအတြက္ေတာ့

တန္းဖိုးျဖတ္လို႔မရတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြလို႔ ေျပာရမွာျဖစ္ပါတယ္။“ကိုယ္ကေတာ့ ပရဟိတစိတ္ေတာ့ရွိတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ထိ အဆုံးထိလုပ္ျဖစ္မယ္လို႔ ကိုယ့့္ကိုကိုယ္ မထင္ထားခဲ့ဘူး။အခက္အခဲျဖစ္ေနသူေတြကို

ကူညီလိုက္တဲ့အခါ သူတို႔ေတြက အဆင္ေျပပါတယ္။ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။

အဲဒီစကားေလးေတြေၾကာင့္ ဆက္ၿပီးဝင္ျဖစ္သြားတာ” လို႔ မနီလာစိုးက ဆိုပါတယ္။

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ သူမဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ့ ကဲ့ရဲ့ေလွာင္ေျပာင္မႈေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္နိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္သလိုအမ်ိဳးသမီးေတြဟာ

ေယာက်္ားေတြနဲ႔ တန္းတူရင္ေဘာင္တန္းၿပီးလုပ္ေဆာင္နိုင္ေၾကာင္းကို သက္ေသျပနိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။

သူမျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵအတိုင္း လူအမ်ားရဲ့ ေလးစားအားကိုးမႈကို ေရႊေရာင္ေမတၱာေဖာင္ေဒးရွင္း ပရဟိတအသင္းနဲ႔အတူ

ပါဝင္ကူညီေဆာင္ရြက္ရင္း မနီလာစိုးတစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။

အခုလိုေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔အတူ ေယာက်္ားေတြနဲ႔တန္းတူ ပရဟိတေတြ လုပ္ကိုင္နိုင္ေၾကာင္း သက္ေသျပနိုင္ခဲ့တာဟာ

မနီလာစိုးတစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါဘူး။ေရႊေရာင္ေမတၱာ ေဖာင္ေဒးရွင္းမွာ ပရဟိတေတြ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့

အမ်ိဳးသမီးလူငယ္ေတြ အားလုံးဟာလည္း အပါဝင္ျဖစ္ပါတယ္။တဝီ …. ဝီ ျမည္သံနဲ႔ အတူ လူနာတင္ယာဥ္ေတြ ျဖတ္သြားတိုင္း၊

သုသာန္ဇရပ္ေပၚမွာ မီးသၿဂႋဳလ္စက္ကို တြန္းသြားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ျမင္တိုင္း ျဖဴစင္ရိုးသားတဲ့ ရခိုင္အမ်ိဳးသမီးေလး

ေတြရဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ေဖၚျပေနတာကေတာ့ေရႊေရာင္ေမတၱာေဖာင္ေဒးရွင္းလို႔ပဲ ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။

မနီလာစိုးရဲ့ အျဖစ္ခ်င္ဆုံးဆႏၵတစ္ခုကေတာ့ “ လူအမ်ားရဲ့ ေလးစားအားကိုးထိုက္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ ပဲျဖစ္ခ်င္တယ္”

လို႔ မနီလာစိုးက ေျပာပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္#ခရက္ဒစ္;