ၾကားသိသမွ်

အမွှေစိန်လေးနဲ့ “လေးကေ့ကော်ရဲ့ ဆောင်းညဒိုင်ယာရီ”

လေးကေ့ကော်ရဲ့ ဆောင်းညဒိုင်ယာရီ

ဇန်နဝါရီ ၃ရက်နေ့။

အများ​ခေါ်သမီအမည်အမွှေစိန် သွက်လက်ပေါ့ပါးလို့ သူကို ချစ်စနိုးအမည်ပေးကြတယ်။ စခန်းတခုလုံး အမွှေစိန်လို့ခေါ်တော့ နာမည်ရင်က

မထင်ပေါ်တော့ဘူး။ နလန်ထပြီး ဒဏ်ရာသက်သာလာတော့ လေးကေ့ကော်စစ်မျက်နာက သူမရဲ့ အတွေအကြုံကိုပြန်ပြောပြတယ်။

ဒဏ်ရာကြီးနဲ့ မဲ့ဆောက်ဆေးရုံပေါ်မှာ သူမတယောက်ထဲ ပထမပိုင်းကူမဲ့သူမရှိခဲ့ဘူး။ နောက်တော့ မဲ့ဆောက်မှာအခြေကြနေတဲ့ မြန်မာ

တွေက ဝုင်းကူညီကြတော့ အဆင်ပြေသွာခဲ့တယ်။ သူမက သူ့အတွေ့ကြုံတွေ ထိုင်ပြောရင် အခုတော့ ရယ်နိုင်ပြုံးနိုင်နေပါပြီ။

““၂၅.၁၂.၂၀၂၁ လေးကေ့ကော်မှာ စစ်ဖြစ်တော့ အများနည်းတူပြေးကြတာ။ မယ့်ဝါးခီး ဘုန်ကြီးကျောင်အနီး ရာဘာတောအရောက် မ

အလစစ်တပ် နောက်ကပစ်တဲ့ လက်နက်ကြီးကြောင့်

ခြေထောက်ထိပြီး ပစ်လဲကြခဲ့တယ်။ တချို့သေကြတယ်။ ငါမသေဘူးလို့ အားတင်းထားတယ်။ သမီးလဲတော့ အကိုကြီသုံးယောက်တွဲခေါ်

လာပြီး ကားတစ်စီးနဲ့တင်ကြတယ်။ ပြီတော့ သောင်ရင်းကမ်းနားပို့ပေးတယ်။ ကမ်းကူးပြီး ထိုင်းဘက်​​​ခြမ်းက အသင့် စောင့်နေတဲ့ အရေး

ပေါ်ကားနဲ့ မဲဆောက်ဆေရုံကြီးကို ပိုပေးကြပြီး ICRCကဆေး ကုပေးတယ်။ ပြဿနာက ထိုင်းစကားကမတတ်ဘူးလေ။ ဘာပြောလို့ဘာ

ပြေရမှန်းမသိဘူး။ လူနာဆောင့်လည်းမရှိ ​ခြေထောက်မကောင်းတော့ ရေသောက်ရင်တောင် မလွယ်ဘူး။ အိမ်သာတတ်ဖို့ အခက်ခဲဖြစ်တာ

ကြောင့်သွေးသစ်​ကျောင်းက ဆရာကို အကူညီတောင်းတော့ ကျောင်းသားမိဘတစ်ယောက်က လူနာစောင့်ဖို့ စီစဥ်ပေးတော့ အားတက်လာ

ပေမဲ့


အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခု ထွက်ပြေးရသူမို့ မိန်းမအသုံးဆောင်ပစ္စည်း ဘာတစ်ခုမှမရှိ​ဘူးလိုပြောပြတော့ မဲ့ဆောက်စျေးထဲက မဝါ..မမိုး

ကျော်…မအေးသိန်း ကုန်စုံဆိုင်မိသားစုက အကူပေးတယ်။ အရမ်းဝမ်းသာမိတယ်။ မိန်းခလေးအသုံးဆောင် ပစ္စည်းအပြင် ဆေးရုံစီဖိနပ်ခ

လေး တစ်ရံပါဝယ်ပေးတယ်။´´´´´


သူမကို သွားတွေ့ကူညီသူက သူမပြောပြတာလေးကို ပြန်ပြောပြကြတယ်။ အသက်လုပြေးရတယ်။ ကံဆိုးပြီး လက်နက်ကြီးမှန် ဆေးရုံ

ရောက်တယ် ။ ကံကောင်းတော့ ကူညီမဲ့ မြန်မာတွေကြားထဲရောက်သွားတယ်၏ အခုတော့ အပြုံတွေဝေလို သက်သာပျောက်ကင်းအောင်

ဆေးကုသခံနေတယ်။

ပြည်သူ့ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့များ၏မဟာဗျူဟာလေ့လာရေးမှတ်တမ်းဌာန။

ထွန်းထွန်း(အရေးတော်ပုံတပ်သား) ၀၃-၀၁ -၂၂

credit

ေလးေက့ေကာ္ရဲ့ ေဆာင္းညဒိုင္ယာရီ

ဇန္နဝါရီ ၃ရက္ေန႔။

အမ်ား​ေခၚသမီအမည္အေမႊစိန္ သြက္လက္ေပါ့ပါးလို႔ သူကို ခ်စ္စနိုးအမည္ေပးၾကတယ္။ စခန္းတခုလုံး အေမႊစိန္လို႔ေခၚေတာ့ နာမည္ရင္က မထင္ေပၚေတာ့ဘူး။

နလန္ထၿပီး ဒဏ္ရာသက္သာလာေတာ့ ေလးေက့ေကာ္စစ္မ်က္နာက သူမရဲ့ အေတြအၾကဳံကိုျပန္ေျပာျပတယ္။ ဒဏ္ရာႀကီးနဲ႔ မဲ့ေဆာက္ေဆး႐ုံေပၚမွာ သူမတေယာက္ထဲ ပထမပိုင္းကူမဲ့သူမရွိခဲ့ဘူး။

ေနာက္ေတာ့ မဲ့ေဆာက္မွာအေျခၾကေနတဲ့ ျမန္မာေတြက ဝုင္းကူညီၾကေတာ့ အဆင္ေျပသြာခဲ့တယ္။ သူမက သူ႔အေတြ႕ၾကဳံေတြ ထိုင္ေျပာရင္ အခုေတာ့ ရယ္နိုင္ျပဳံးနိုင္ေနပါၿပီ။

““၂၅.၁၂.၂၀၂၁ ေလးေက့ေကာ္မွာ စစ္ျဖစ္ေတာ့ အမ်ားနည္းတူေျပးၾကတာ။ မယ့္ဝါးခီး ဘုန္ႀကီးေက်ာင္အနီး ရာဘာေတာအေရာက္ မအလစစ္တပ္ ေနာက္ကပစ္တဲ့ လက္နက္ႀကီးေၾကာင့္

ေျခေထာက္ထိၿပီး ပစ္လဲၾကခဲ့တယ္။ တခ်ိဳ႕ေသၾကတယ္။ ငါမေသဘူးလို႔ အားတင္းထားတယ္။ သမီးလဲေတာ့ အကိုႀကီသုံးေယာက္တြဲေခၚလာၿပီး ကားတစ္စီးနဲ႔တင္ၾကတယ္။ ၿပီေတာ့ ေသာင္ရင္းကမ္းနားပို႔ေပးတယ္။

ကမ္းကူးၿပီး ထိုင္းဘက္​​​ျခမ္းက အသင့္ ေစာင့္ေနတဲ့ အေရးေပၚကားနဲ႔ မဲေဆာက္ေဆ႐ုံႀကီးကို ပိုေပးၾကၿပီး ICRCကေဆး ကုေပးတယ္။ ျပႆနာက ထိုင္းစကားကမတတ္ဘူးေလ။ ဘာေျပာလို႔ဘာေျပရမွန္းမသိဘူး။

လူနာေဆာင့္လည္းမရွိ ​ေျခေထာက္မေကာင္းေတာ့ ေရေသာက္ရင္ေတာင္ မလြယ္ဘူး။ အိမ္သာတတ္ဖို႔ အခက္ခဲျဖစ္တာေၾကာင့္ေသြးသစ္​ေက်ာင္းက ဆရာကို အကူညီေတာင္းေတာ့ ေက်ာင္းသားမိဘတစ္ေယာက္က လူနာေစာင့္ဖို႔ စီစဥ္ေပးေတာ့ အားတက္လာေပမဲ့

အဝတ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခု ထြက္ေျပးရသူမို႔ မိန္းမအသုံးေဆာင္ပစၥည္း ဘာတစ္ခုမွမရွိ​ဘူးလိုေျပာျပေတာ့ မဲ့ေဆာက္ေစ်းထဲက မဝါ..မမိုးေက်ာ္…မေအးသိန္း ကုန္စုံဆိုင္မိသားစုက အကူေပးတယ္။

အရမ္းဝမ္းသာမိတယ္။ မိန္းခေလးအသုံးေဆာင္ ပစၥည္းအျပင္ ေဆး႐ုံစီဖိနပ္ခေလး တစ္ရံပါဝယ္ေပးတယ္။´´´´´

သူမကို သြားေတြ႕ကူညီသူက သူမေျပာျပတာေလးကို ျပန္ေျပာျပၾကတယ္။ အသက္လုေျပးရတယ္။ ကံဆိုးၿပီး လက္နက္ႀကီးမွန္ ေဆး႐ုံေရာက္တယ္ ။ ကံေကာင္းေတာ့ ကူညီမဲ့ ျမန္မာေတြၾကားထဲေရာက္သြားတယ္၏ အခုေတာ့ အျပဳံေတြေဝလို သက္သာေပ်ာက္ကင္းေအာင္ေဆးကုသခံေနတယ္။

ျပည္သူ႔ကာကြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႕မ်ား၏မဟာဗ်ဴဟာေလ့လာေရးမွတ္တမ္းဌာန။

ထြန္းထြန္း(အေရးေတာ္ပုံတပ္သား) ၀၃-၀၁ -၂၂

credit