ၾကားသိသမွ်

အဘလုပ်သမျှ ခါးဆီးခံနေကြတဲ့စစ်သားတို့၏ ငိုချင်းရှင်းတမ်း

စစ်သားတို့၏ ငိုချင်းရှင်းတမ်း

ဗွက်ထပြီး နောက်ကျိတဲ့ရေကို ငါတို့သောက်ရတယ်။ မင်းတို့သောက်ရဲလား။ခွေးတောင်မစားတဲ့ဆန် ကို ငါတို့စားရတယ်။မင်းတို့စားရဲလား။

တိုင်းပြည်နဲ့လူမျိုးအတွက် ငါတို့အသက်နဲ့ကိုယ်၊ ခြေလက်တွေ စွန့်လွှတ်ရဲတယ်။မင်းတို့စွန့်ရဲလား။

ဒီလောက်အနစ်နာ ခံတဲ့ငါတို့ကို မင်းတို့ရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ နာမည်က စစ်ခွေးတဲ့လား။ဒါက စစ်သားတွေပြောတဲ့ စကားပေါ့။

ကျုပ်တို့ပြည်သူကလည်း အရပ်ထဲမယ် တွေ့ကြပါတယ်။ စစ်ယူနီဖောင်း အဟောင်းလေးနဲ့ စာအုပ်ကလေးတွေကိုင်လို့ စာအုပ်လေးယူဦးမ

လား ရောင်းနေတာတွေ့ရရင် ကျုပ်မှာ အရင်က​တော ့ရင်တွေကိုနာလို့ပေါ့။ ဒီလောက်ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ စစ်သားတွေ ဘာလို့များ ဒီဘဝရောက်

ခဲ့ကြလဲ တွေးမိတာပေါ့။ ဒါကတော့ ကျွန်ုပ် နုစဉ်အခါကပေါ့။ အဲအခုတော့ အရင်ကထက် နည်းနည်းရင့်သွားတော့ ပြောစရာရှိတာပြောရ

တော့မှာပါဘဲ။မင်းတို့အပေါ်ကပြောတဲ့ စကားကလေ မင်းတို့တပ်ချုပ်နဲ့ တပ်အကြီးအကဲ တွေကို မေးရမှာကွ။ ပြည်သူကိုမဟုတ်ဘူး။ငါဘာ

လို့ အဲ့လိုပြောလဲ ပြောပြမယ်။ မင်းတို့ကို နွားပလာတာကျွေးရတာထက် ခက်လည်း မတတ်နိုင်ဘူး ပြောစရာရှိတာတော့ ပြောရမှာဘဲ။

မင်းတို့ စာဖတ်တတ်ရင်လေ နှစ်စဉ်အလိုက်ဘက်ဂျက်ရှင်းတမ်းလေး ပြန်ဖတ်ကြည့်ကြကွ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးဘက်ဂျက်ဟာ

တိုင်းပြည်ရဲ့ ဘက်ဂျက်တွေထဲမှာ အမြင့်ဆုံးပဲ။ အမြင့်ဆုံးမဟုတ်ရင်တောင် အမြင့်ဆုံး ဘက်ဂျက်၃ခုထဲမှာ အမြဲပါတယ်။ သေချာလေးပြန်

ရှာဖတ်နော်။အခွန်ဆောင်တာက ပြည်သူ။ ငွေကြေးစီမံခန့်ခွဲတာက လွှတ်တော်မှာ။ ဘက်ဂျက်ရတာက ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး ဌာန။ ဟုတ်ပြီ

မင်းတို့ တပ်ထဲဝင်တာနဲ့ လိုအပ်တဲ့ အီကွေ့မန့်၊ လက်နက်၊ ရိက်ခါ ၊ လစာ ၊ စတာတွေ အားလုံက ပြည်သူဆောင်တဲ့အခွန်ငွေတွေက နေ မင်း

တို့အတွက်​ပေး ထားတာ။အဲ အခုငါစပြောပြီနော်။ ဘက်ဂျက်ကို အပြည့်ပေးတယ်။

မင်းတို့ရမဲ့ အီကွေ့မန့်တွေက မင်းတို့လက်ထဲမရောက်ဘူး။ စျေးထဲက မင်းတိုပြန်ဝယ် သုံးရတယ်။ ဒါပြည်သူ့အပြစ်လား မင်းတို့အမေလင်

အဘတွေအပြစ်လား။ရှေ့တန်းပို့တယ် ဆန် ဟန်းကော၃၂လုံး အပြည့်မရဘူး။ ဒါပြည်သူ့အပြစ်လား မင်းတို့အမေလင်တွေ အပြစ်လား။ပြည်

သူကပေးတဲ့အခွန်နဲ့ မင်းတို့လစာအပြည့်ပေးတယ်။ မင်းတို့ဆီက ဦးမိုင် ဆုငွေ၊ အသက်အာမခံကြေး ဟိုကြေး ဒီကြေးအကြောင်းပြနှုတ်တာ

ပြည်သူကနှုတ်တာလား မင်းအမေလင်တွေက နှုတ်တာလား။

မင်းတို့နေဖို့ လိုင်းခန်းတွေက ပြည်သူ့အခွန်နဲ့ဆောက်ထားတာ။ မင်းတို့သေလို့ ဒါမှမဟုတ် ထောင်ကျရင် မင်းတို့မိသားစုတွေကို ၁လ

အတွင်း လိုင်းခန်းက ဖယ်ခိုင်းတာက ပြည်သူလား မင်းအမေလင်တွေလား။ပြည်သူပေးတဲ့ အခွန်နဲ့ မင်းတို့ ပင်စင်ယူရင် နေဖို့ တိုက်ခန်းတွေ

ပေးတယ်။ မင်းတို့မရဘဲ တန်ဖိုးနည်း အိမ်ရာအဖြစ် မင်းတို့အဘတွေ ရောင်းစားတယ်။ဒါပြည်သူ့အပြစ်လား မင်းအမေလင်တွေက အပြစ်

လား။ငါloeမသားတွေ မင်းတို့ကို ထမင်းကျွေးတာက ပြည်သူ။ ဟိုမa loeက စီမံခန့်ခွဲတာ။ မင်းတို့ကို ခွေးမစားတဲ့ ဆန်ကျွေးတာက မင်းအ

မေလင် အဘတွေ။ ပြည်သူက မကျွေးဘူး။

မင်းတို့က ကျွေးတဲ့လက်ပြန်ကိုက်တဲ့ ခွေးတွေ။ (ခွေးတောင် မြန်မာပြည်မှာ အယုတ်ညံဆုံးလို့ သတ်မှတ်လို့နှိုင်းတာနော်။ ခွေးနဲ့နှိုင်းဖို့

တောင် မတန်ဘူး။ ခွေးကခြံလုံသေးတယ်။အရမ်းဘဝင်မြင့်သွားလား😂😂😂)

အဲ့တော့ အဲ့စကားတွေ က မင်းတို့အမေလင် အဘတွေကို ပြန်မေးလိုက်မအလ ငါတို့ကို ခွေးမစားတဲ့ဆန်ကျွေးလား။မအလ ငါတို့ဆီက ဂုတ်

သွေးစုပ်လားပြန်မေးလိုက်။မင်းတို့လည်း ဝဋ်အတော်ကြီးတယ်သိလား။အဘလုပ်သမျှ ခါးဆီးခံလိုက်ကြဦး။ အခုပြည်သူက အခွန်မဆောင်

တော့ ငတ်နေပြီမလား။ ဒါတောင် ထမင်းရှင်ဘယ်သူမှန်းမသိရင်ဝဋ်ရှိသမျှ ခံလိုက်ဦးပေါ့ကွာ။အဘပြောသမျှကို အထက်အမိန့်အရဆိုပြီး

မင်းတို့အလှည့်တုန်းက ပြည်သူကိုပျော်ပျော်ကြီး လုပ်ခဲ့သမျှကို ပြန်ပေးဆပ်ရမဲ့အချိန်ငါတို့ပြည်သူအလှည့်ကျမှ အသနားမခံနဲ့

မေတ္တာ တော့မရဘူး …..ဘဲရမယ်။

Wanna Kyaw Htin